SCHOFFIE EN KRUIMEL

De eentjes hebben de rood gekleurde landen wel eens bezocht:

Allemaal een heel goed 2006 toegewenst.

Hier komt een heel mooi versje van Huub van der Lubbe.
Vorig jaar in De Willem in Papendrecht heeft hij dat gezongen samen met Concordia. (Bart de Ruiter, Jan Robijns en Huub van der Lubbe).
Prachtig gewoon. Maar ja ik hou nu eenmaal van mooie korte versjes die te begrijpen zijn xc3xa8n die “iets” zeggen. Jammer dat zxc3xb9lke mooie liedjes van De Dijk niet wat vaker te horen zijn op radio of tv, want hij heeft nog meer dergelijke pareltjes gemaakt. Ik ben heel blij dat ik dat cd’tje heb waar dit nummer op staat en ik ben ook heel blij met zijn nieuwe cd “Later is nu”. Die heb ik als toetje op mijn verjaardagscadeau Live Aid 1985 en 2005 gekregen van mijn numero uno. En dat toetje smaakte opperbest.

TEGEN DE TIJD

Tegen de tijd dan blijkt misschien
Wat van nabij niet was te zien
Wat in het duister huist van voordien
Komt aan het licht misschien tegen de tijd

Tegen de tijd als tijd verstrijkt
En de schaduw van het verleden wijkt
Als de onderste steen niet de onderste blijkt
Misschien dat tegen die tijd

Wie weet dat dan uitkomt dat dingen nooit gaan
Zoals ooit werd beweerd dat ze gingen
En dat zwijgen dicht bij de leugen ligt
En de waarheid niet ver van de waan

Tegen de tijd, tijd die ons leert
Dat geen macht of kracht de waarheid weert
En geen boom is zo oud dat geen tak een keer splijt
Zal blijken tegen de tijd

Tegen de tijd, tijd die ons leert
Dat geen macht of kracht de waarheid weert
En geen boom is van hout dat niet op den duur slijt
Zal blijken tegen de tijd

In het begin van deze web-log heb ik het even over mijn poezen gehad. Het is meestal zo dat iedereen zijn eigen huisdier de liefste, mooiste of slimste vindt. Dat kan ik van mijn 2 katten helaas niet zeggen hoewel ze naar mijn bescheiden mening beslist niet dom zijn, blinken ze ook nergens in uit. Zo zijn ze b.v. niet muzikaal begaafd, telepathie of andere dergelijke gevoeligheden heb ik nooit bij ze kunnen bespeuren en hebben ze ook nooit blijk gegeven van hoogstaande gevoelens of gedachtes. Nee eerder het tegendeel! Schoffie (de moeder van Kruimel) gaat altijd op “jouw plekkie” zitten en als madam maar enigszins vermoedt dat jij haar slaap- of dommelplekje weer wilt afnemen kijkt ze je dreigend aan, begint te blazen, als de dreiging te zeer nabij is schiet soms haar voorpoot razendsnel vooruit en “hak” is het. In uiterste nood wil ze ook nog weleens iemand een ferme “krab” verkopen. Soms als het mij te dol wordt en hxc3xa1xc3xa1r dreigend aankijk en bestraffend toespreek neemt ze verontwaardigd de vlucht en keert ze mij met haar staart omhoog de rug toe en loopt zeer verongelijkt naar etensbak of piesbak al naar gelang haar behoefte is. Zeg nou zelf met dit gedrag verdien je niet de vredesprijs, Schoffie strekt Mandela niet tot eer. Met Kruimel (de dochter van Schoffie) is het al niet veel beter gesteld. Kruimel zal geen poot naar iemand uitsteken met andere woorden zij is een heel lief beest maar ze kan naar je kijken of ze aan de hele wereld lak heeft en gaat vervolgens haar eigen kattengang. Hoogstaande verlangens zijn niet aan de orde, meestal gaat de gang naar de etensbak. Eten is heel, heel erg belangrijk voor Kruimel. Slapen heel veel slapen is ook heel belangrijk voor onze Kruimel. Graag ligt ze zoals zo veel katten op een warm plekje bij voorkeur onder een dekentje wat te soezen. Diepzinnige gedachten zijn er volgens mij niet bij of althans zeer ver weg, genotzucht en behaagzucht wel. Als je haar een aai geeft kijkt ze je lodderig aan en beslist dan of ze daar wel of niet van genieten wil. Zint madam junior het niet, dan maakt ze zich zo klein mogelijk en anders laat ze het zich genoeglijk welgevallen. zeker als Bert, mijn Uno haar aanhaalt, begint ze behaaglijk te spinnen, ze kijkt dan met verliefde oogjes naar hem op en het grote genieten kan beginnen om even daarna weer in dromenland te belanden. Sweat dreams Kruimel. Zeg nu zelf dit klinkt vrij alledaags. Ook hun schoonheid is beperkt. Schoffie heeft weliswaar een prachtige tekening, mooie zwart-grijze patronen op haar rug en kop maar als ik haar daarover eens waarderend toespreek kijkt ze me onverschillig aan met een blik van “waar zeur jij nu weer over, ik vang liever een vette muis”. Kruimel was bij haar geboorte helemaal zwart, werd daarna almaar grijzer en grijzer. Ze heeft een lief zacht velletje en een ontzettend lief koppie (dat heeft ze niet van haar moeder) maar verder is Kruimel maar een grijze muis. Dus een eerste prijs op een kattententoonstelling zullen ze niet ontvangen. Bovendien zul je ze daar NIET aantreffen omdat ik gemerkt heb dat noch Schoffie noch Kruimel daar enige belangstelling voor hebben. Slim zijn ze op hun eigen manier, zo kan Kruimel zich verwonderd afvragen waar het “aapje” blijft dat op het beeldscherm van de computer van mijn Uno rondhuppelt, en kijkt ze stiekem om het hoekje waar het “aapje” is gebleven. Kruimel geeft hiermee blijk van een zeker I.Q. maar een Einstein kun je Kruimel toch niet noemen. Schoffie presteert het om het “leesplekkie” van het vrouwtje (ik dus) te veroveren en haar toch te vriend te houden, waar ook een zekere intelligentie voor nodig is, zij kan zich geweldig druk maken om een andere kat in onze tuin maar zo zal een Einstein haar weer volstrekt een zorg zijn. De genoegens en bezigheden van onze twee poezen zijn heel primair; slapen, eten, slapen, af en toe een muis c.q. vogeltje c.q. libelle of vlinder vangen, slapen, veel aandacht vragen, slapen, spelen, slapen, geaaid worden, slapen en nog een keertje slapen. Dit is wel heel laag bij de grondse sleur maar de sublimiteit van katten is dat je ze ondanks alles GRAAG wilt houden, dat ze dat zo verduveld goed weten en daar zo dankbaar gebruik van maken.
Leve Schoffie,
Leve Kruimel

Dit is een foto van mezelf genomen tijdens mijn vakantie in Zeeuws Vlaanderen

Nog een gitaarheld van me

Om uit te proberen hier komt RINUS GERRITSEN

In de krant lees je nogal eens wat. Mijn vriendin Louise schrijft regelmatig over wat ze zoal niet heeft gelezen, verwondert zich en voorziet het van commentaar. Dit keer is de beurt aan mij om me buitengewoon te verbazen en ontsteld af te vragen hoe dit kan. Ene familie Kas uit Zeist met 6 kinderen waarvan er 2 uit huis geplaatst zijn, is verdwenen. Vader, moeder en de vier dochters zijn zoek en niemand weet waar ze zijn, het lijkt alsof ze van de aardbodem weggevaagd zijn. Men wil al eventueel interpol inschakelen. Niemand schijnt iets te hebben gemerkt, ja ze hadden torenhoge schulden dus dan kan het logisch zijn dat je er tussen uit knijpt en ergens anders je heil zoekt maar dat niemand ook maar het flauwste vermoeden of idee heeft wat er gebeurd is of waar ze naar toe zijn gegaan geeft mij toch wel te denken. Zelfs de twee zonen schijnen van niets te weten. De laatste aantal jaren zijn er nogal wat gruwelijke gezinsdrama’s voorgekomen en daarvan kun je je al afvragen hoe het zover heeft kunnen komen maar je weet dan wel dat er iets “vreselijks” gebeurd is. Ook gebeurt het dikwijls dat een persoon vermist wordt en dat diegene dan of door een misdrijf om het leven is gekomen of vrijwillig de kuierlatten heeft genomen en elders anoniem verder leeft. Maar hier heeft een heel gezin (of xc3xa9xc3xa9n of twee personen van dat gezin) het gepresteerd om iedereen in het ongewisse te laten en dat intrigeert me enorm.

Vandaag heb ik een gesprek gehad met mijn vervangende trajectbegeleiders. Zoals ik al eerder heb vermeld heb ik bij Bureau Indicatie van DW gewerkt en daar ben ik werkzaam geweest als secretarieel medewerkster. Een aantal van mijn collegae waren gekoppeld aan een case-manager waaronder ik en wij verzorgden het voortraject van de administratie van de casemanager. De casemanager verzorgde de intakegesprekken van de mensen die bij DW wilden komen werken en bracht daarna een advies uit aan de indicatiecommissie. Niet iedereen kan bij DW komen werken men moest om toegelaten te worden aan bepaalde criteria voldoen, de casemanager beoordeelde tijdens het intakegesprek de situatie en omstandigheden van betrokkene en daarna stelde hij een rapportage samen met de daarbij behorende formulieren wat iemand wel of niet kon, bijvoorbeeld wel/niet bukken, staan, lopen, werken in vochtige ruimtes, scholing, begeleid werken etc. etc. Daarna toog de commissie aan het werk en bracht een definitief advies uit aan het bestuur. Dan had je nog de herindicaties dit houdt in dat betrokken weer opnieuw beoordeeld moest worden of hij of zij nog steeds aan de toelatingseis van DW voldeed en/of zijn situatie zodanig was gewijzigd dat er eventuele veranderingen in zijn werkomstandigheden of beoordeling moest worden aangebracht. Dit was een behoorlijk ingewikkelde materie en ik zal hierop niet verder ingaan. Wel bracht het een heleboel papieren rompslomp met zich mee en het was “pittig” werk om de administratie voor de casemanger vlot te doen verlopen. Ik heb al kenbaar gemaakt dat het CWI ons werk heeft overgenomen en hoe de “toelating tot DW” nu gaat…wel ik heb geen idee.
Alleen weet ik wel dat ik er de laatste paar jaar, hoewel het werk best interessant was en ik het mijns inziens goed aankon, niet zo gelukkig ben geweest, ik had nogal wat moeite met sommige van mijn collega’s en van een goedlopende administratie had ik een wat andere voorstelling dan mijn direct leidinggevende zoals dat zo mooi heet. Zelf heb ik dit als zeer verdrietig ervaren temeer ik aanvankelijk heel tevreden en blij was dat ik deze baan had maar ja toen was de samenstelling van mijn medewerkers anders en werd het werk mijns inziens beter en directer (veel minder slordige fouten) uitgevoerd. Geen voortrekkerij of om het wat plastischer uit te drukken er waren toen geen “goudvinken” of “lelijke kraaien” maar je kwam er om gewoon je werk te doen.
Daarna heb ik een tijdje bij DW Facilities, de Externe Schoonmaakdienst gewerkt waar ik bestanden heb ingevoerd, bijgewerkt en geordend heb. Voorraadlijsten aangelegd, beheerd, uittreksels van voorraadlijsten gemaakt, gesorteerd, namenlijsten gemaakt van zowel opdrachtgevers als personalia van werknemers, en dossiers geordend. Ook heb ik daar een vragenformulier uitgewerkt waaruit moest blijken of hun werknemers hun “vak” wel goed verstonden. Aan de hand van een voorbeeld heb ik ook de resultaten hiervan nagekeken. Hoewel ik ze daar wel wat streng en wat kort voor de wagen vond tegenover hun werknemers gaven ze mij daar alle ruimte en had ik een grote mate van vrijheid en wederzijds waren zij zeer tevreden over mij. Dit werk was tijdelijk en daarna deed ik het op oproepbasis. Helaas ben ik ziek geworden, dit was ik eigenlijk al in eind november/december maar ik heb daar nog in januari gewerkt totdat het echt niet meer ging. (Ik kreeg al klachten gelijktijdig toen ik samen met mijn vriendin, zonder een waarschuwing vooraf “gestraft” werd door Bas en Rinie voor ons e-mail verkeer.
Zou er dan toch nog een verband zitten tussen onze “diciplinaire tuchtmaatregel” en mijn schildklierproblemen???
Zou Rinie dan toch nog gelijk hebben dat ik “het verschrikkelijke beven van mijn handen” aan mijzelf te wijten had als een gevolg van mijn ongehoorde daad???
Ik heb het op de man af aan mijn schildklierdokter gevraagd en hij schudde ontkennend met zijn hoofd en zei mij dat een schildklier een fysieke aandoening was. Wel kan een verlies, een rouwverwerking een eventuele nadelige uitwerking hebben op de schildklier. Het gaat nu gelukkig een stuk beter met me. Ik heb geen hartkloppingen meer, ik voel me sterker en beef veel minder dan voorheen. De bloeduitslag, bloeddruk en hartslag waren de laatste keer prima in orde, de dokter zei zelfs dat ik er “goed uitzag” en dat is natuurlijk leuk om te horen. Maar zelf heb ik het gevoel dat ik nog niet de oude ben, ik moet heel voorzichtig met alcohol zijn, na het eten ben ik nog vaak heel moe en ik kan absoluut nog niet tegen stress, het verkeer, stadslawaai en herrie maken me strontnerveus. Ook tegenslag kan ik nog moeilijk verwerken. Van de bedrijfsarts “mag” ik nog niet werken maar hij vond wel dat het beter voor mij was als ik een gesprek aanging met mijn trajectbegeleider inzake mijn toekomst op de werkvloer zodat ik duidelijkheid krijg omtrent mijn situatie. De ironie wil dat mijn vorige case-manager nu mijn trajectbegeleider wordt maar die is nu met vakantie en volgende week gaan mijn Numero Uno en ik 10 dagen naar Salland. Mijn Uno is bij het gesprek aanwezig geweest en dit heb ik gehad met Francien van Boven en Hans van Die (ik dacht eerst dat ie de baas van die toko was maar dat bleek een misverstand te zijn). Eerlijk gezegd was ik bloednerveus voor dit gesprek en mijn Uno ging mee om mij wat rustiger en milder te stemmen. Het gesprek verliep gemoedelijk en zij vonden dat ik eerst maar aan mijn gezondheid moest denken en daarna aan het werk. Dat vind ik zelf ook en ik zei: “Ich liebe das Leben xc3xbcber alles” maar dat ik duidelijkheid wilde. Ik sta niet te trappelen om aan de slag te gaan want wat ze voor me in petto hebben is niet aanlokkelijk, inpakwerk, kleding sorteren, dingetjes monteren, lopende band, beetje met de computer spelen, beetje schoonmaakwerk moppen of zo. Wel mijn vriendin weet er alles van en je hoeft echt niet veel fantasie te hebben om daar een “schrikbeeld” van te krijgen. Dit heb ik ze ook verteld en zij zeiden tegen mij “dat zij een ieder een persoonlijke benadering gaven maar dat momenteel administratief werk niet voorhanden was”
Zeker niet als er een onzekere factor zoals een eventuele terugval of uitval te verwachten is. Daar kan ik nog wel in meegaan en heb hun voorgesteld als warming up dat ik eventueel “klusjes” op een adminstratieve afdeling kan doen, b.v. werk waar zo’n afdeling normaal niet aan toekomt en dat toch een keer gedaan moet worden. Ik heb nog een voorstel gedaan van een heel andere orde: voorlezen voor oude, blinde en behoeftige mensen om daar een soort stand-by voor te zijn. DW is een bedrijf en daar passen dat soort werkzaamheden niet in. Wel allerlei nutteloze testjes die ze straks gaan uitvoeren met mij om te kijken wat ik nu wel en niet kan. Heb ik daarvoor bijna 5 jaar voor Renz gewerkt?! Ik moest er rekening meehouden dat ik misschien geen administratieve baan meer zou krijgen maar ze zouden hun best doen dat ik niet aan “de lopende band” kwam, het wordt waarschijnlijk een combi (lopende band – administratief) maar zo verzekerden zij mij “zij konden niets met zekerheid vaststellen”. Zij konden eigenlijk nog niets zeggen zolang ik nog ziek was en daar geen zekerheid overhad, DW veranderde voortdurend, daar waren ze zelf ook min of meer “slachtoffer” van geweest en er was van alles nog mogelijk zelfs dat ik een betere baan kreeg dan ik heb gehad.
Dus kort samengevat: weet ik nog geen bal meer dan hetgeen ik al wist.
Maar mijn Numero Uno had er wel een positief gevoel over en ik moet ook zeggen dat ze heel redelijk overkwamen maar nu de werkelijkheid nog. Eerst maar eens aan mijzelf denken. Ik zou zeggen heb ik dit niet al genoeg gedaan. Ondertussen heb ik een boterkoek gekocht van een aardig jochie ten bate voor een gymzaal voor kinderen in Roemenixc3xab.

Vandaag ga ik het eens hebben over mijn Numero Uno (Bert) en allerlei instanties zoals bevoorbeeld het UWV en het CWI die in opdracht van de regering uit Den Haag hele ingewikkelde instructies bedenken om mensen weer aan het werk te krijgen om zo een zinvolle invulling in hun leven en een nuttige bedrage te leveren aan de maatschappij.

Mijn echtgenoot, hij heet eigenlijk gewoon Bert maar ik noem hem mijn Numero Uno is een hardwerkende man geweest die inmiddels de leeftijd van 58 heeft bereikt. Hij heeft 40 lange dienstjaren bij de Campina (Melkunie in Maasdam) gewerkt. Hij heeft ook een aantal jaren in Den Haag gewerkt maar toen de fabriek in Den Haag sloot is hij weer naar Maasdam teruggekomen. Hij is nadat hij een aantal maanden bij Chrysler had gewerkt bij de limonadefabriek in Maasdam gekomen en dit was een onderdeel van de Combinatie, de toenmalige naam van de Campina. Hij is begonnen als heftruckmachinist en maakte soms wel uren van 15 xc3xa1 16 uren per dag, vooral in de zomer. De limonadefabriek ging dicht en Bert werd ingelijfd bij de Melkunie. Op een gegeven moment kon hij het werk van heftruckmachinist niet meer doen vanwege een slecht functionerende elleboog en kreeg hij omscholing, gewoon in de praktijk, tot planner en routeformeerder. Dit houdt in dat hij zorgdroeg voor het optimaal inladen van vrachtwagens en de rit zo efficient mogelijk indelen dat de melkproducten goed en op tijd bij de klanten aankomen. Tegenwoordig noemen ze dit logistiek. Hij had een verantwoordelijke baan en deze baan was zeer stressvol. Hectisch was het er praktisch iedere dag, iedereen schreeuwde, riep en wilde wel wat van hem. Het routeformeren is een vak apart en mijn Numero Uno had talent. Hij heeft het routeformeren en plannen altijd met veel plezier gedaan, de samenwerking op zijn afdeling was goed en hij kon goed met zijn collega’s overweg. Maar de laatste jaren kwam er danig de klad in want er werden veranderingen ingevoerd die de kosten moesten drukken, men moest goedkoper gaan werken maar deze veranderingen waren niet altijd ten gunste van het personeel. De Campina besteedde het vervoer uit en het transportbedrijf Zutrans werd geboren binnenin het bedrijf Campina. Nu moest er intern worden samengewerkt met Zutrans wat onderling enige rivaliteit teweegbracht. Na enige jaren besteedden ze ook de afdeling logistiek uit en Bert werd gedetacheerd bij Zutrans maar Campina bleef zijn werkgever. Hij werd uitbetaald door de Campina en dat was maar goed ook want Zutrans betaalt niet zo best. De maat was nu vol voor mijn numero uno, want hij was met van alles en nog wat bezig behalve met datgene waar hij talent voor had. Er moesten problemen worden opgelost, er was allerlei gezeur en hij had een aantal stresskippen om zich heen gekregen zodoende kwam hij nauwelijks toe aan z’n eigen werk. Zutrans wilde hem allerlei taken laten uitvoeren, hij moest gezeik aanhoren van zowel Zutrans, chauffeurs als van Campina, de Zwarte Piet werd over en weer toegespeeld en zijn vak(kennis) werd een ondergeschoven kindje. Dit leidde tot een enorme frustratie. Halverwege 2004 kwam het bericht over de radio dat ze het gehele transport wilden centreren over Rotterdam, Eindhoven en Heilloo. Mijn Uno voorzag nog een extra frustratie; elke dag in de file naar Rotterdam. Maar ik had er een heel goed gevoel over en voorspelde hem dat ze hem wel met een of andere regeling wilden lozen. En jawel hoor, ze kwamen met een heel gunstige regeling, Bert eindelijk in de WW en de rest vult de Campina aan tot 85%. Dit was haast te mooi om waar te zijn want mijn Uno had hier al jaren naar uitgekeken. Na een hoop papierrompslomp is mijn Numero Uno aangemeld bij het UWV en het CWI. Het bevreemdde mij wel enigszins dat zij bij het CWI mijn Uno in fase I hadden ingedeeld (dat betekent dat ze verwachten dat je binnen het halfjaar weer werk hebt gevonden) met zijn leeftijd van toen bijna 58 jaar. Bert moet ondanks zijn leeftijd blijven solliciteren, minimaal 4 sollicitaties in de maand, die allemaal afgewezen worden. Eind april van dit jaar moest Bert naar het UWV voor een gesprek en hij werd doorgestuurd voor een orixc3xabnterend gesprek naar het CWI. Wel dat kan toch, nietwaar? Dat ze willen weten hoe het met je gaat, of je persoonsgegevens nog kloppen, of je nog eventueel gexc3xafnteresseerd in werk bent etc, etc. Nee, ze kwamen erachter dat hij een cursus moest volgen, een opleiding Rexc3xafntegratietraining bij het Opleidingsinstituut Alexander Calder in Ridderkerk. Hij moet nu gaan leren hoe hij moet solliciteren, hoe hij zich moet profileren, hoe hij sollicitatiebrieven moet schrijven, wat zijn sterke- c.q. zwakke punten zijn, wat hij wel wil en niet wil en nog meer van die psychologische onzin. Hij heeft een dikke map meegekregen die helemaal “doorgewerkt” moet worden. Het is de bedoeling dat hij zich hier elke vrijdag mee bezighoudt. Dit kan duren van een half tot xc3xa9xc3xa9n jaar. Zowel de medewerker van het CWI als van het opleidingsinstituut hebben toegegeven dat ze deze opleiding voor mijn Numero Uno helemaal niet zien zitten maar ze hebben hem met klem aangeraden om toch maar vooral mee te werken want anders ontneemt hij hun “het brood” uit de mond, zij moeten toch ook “eten” nietwaar?! Bovendien zo werd mijn Numero Uno medegedeeld als hij niet meewerkt dan wordt zijn uitkering gekort of stopgezet. Hij is uiteraard niet de enige 50- plusser die aan dit geweldige traject mag deelnemen. Vandaag heeft hij zijn 1e les gehad. “En jongen, heb je nog wat opgestoken vandaag?” “Ja, m’n sigaret”. Hxc3xa9 wat flauw nou. Nu hij heeft in ieder geval een gezellige ouwehoer ochtend gehad. Ze zitten in kleine groepjes van 10 waarvan er acht 55-plussers zijn, zodat ze aan iedereen ruimschoots aandacht kunnen geven. Mijn Numero Uno is vanochtend niet aan de beurt geweest, ze kwamen daar niet meer aan toe want iedereen mocht eerder naar huis omdat het te warm was. Ze waren nog zo coulant om aan een meneer die met september een pensioenregeling krijgt te vragen wat hij niet wil en zijn antwoord was “werken”. Nou meneertje toch hoe kun je toch zo negatief zijn, onze economie gaat zo slecht, we bezuinigen overal op, met name op onze zorg, we bieden u een royale cursus aan, behalve een adequate praktische cursus die zijn te duur, en nu bent u niet eens blij dat wij u aan werk willen helpen. Het is maar of je het weet hoe je het geld met bakken over de balk kunt gooien.
En de sociaal zwakkeren…hoe gaat het daarmee?